Η ιστορία ενός μαγαζιού στην Κεντρικής

Abstract

Ο κ.Χρήστος Αρζόγλου περιγράφει πως ο παππούς του και τα παιδιά του πρόσφυγες από την Μικρά Ασία όπου είχαν εμποροραφείο ήρθαν στην Βέροια το 1922 και σε ένα μικρό μαγαζάκι εκεί που σήμερα είναι το κατάστημα των αδελφών Τρανίδη, συνέχισαν να ράβουν και να επιδιορθώνουν ενδύματα έχοντας μόνο μια μηχανή. Τα υφάσματα της εποχής ήταν: το σαγιάκι, χοντρό χειροποίητο ύφασμα που υφαίνονταν σε σπιτικούς αργαλειούς για τα χειμερινά ενδύματα και η ρετσίνα (σημερινό τζην) για τα καλοκαιρινά ενδύματα. Από το 1930 και μετά αγοράστηκε από τον πατέρα του το ακίνητο επί της οδού Κεντρικής όπου μετέφεραν το ραφείο και συνέχισε να εργάζεται με τα παιδιά του . Από το 1948 αναπτύχθηκε η δουλειά, στα υφάσματα προστέθηκε και το κασμίρι και το ραφείο απέκτησε και προσωπικό. Το 1965 κατεδαφίστηκε το παλιό κατάστημα, στην θέση του κατασκευάστηκε σταδιακά (1966-1967) το κτίριο όπου μέχρι πρόσφατα λειτουργούσε το κατάστημα έτοιμων ενδυμάτων Αρζόγλου. Η δουλειά μετά τις αρχικές δυσκολίες πήγαινε όλο και καλύτερα ,οι έμποροι από Αθήνα και Θεσσαλονίκη εμπιστεύτηκαν την επιχείρηση η οποία διέθετε: στον γ' όροφο είδη προικός ,στον β' ανδρικά ,στον α' γυναικεία και στο υπόγειο παιδικά. Το 1968 έγιναν τα εγκαίνια τα οποία διήρκησαν ολόκληρη ημέρα και επισκέφτηκαν τον κατάστημα πάνω από 1000 άτομα. Το 2001 συνταξιοδοτήθηκαν αμφότεροι οι αδελφοί Αρζόγλου και την επιχείρηση ανέλαβαν οι κληρονόμοι του αδελφού του μέχρι και το 2011 οπότε το μαγαζί έκλεισε οριστικά.